Bu gerçeğin altını tekrar tekrar çizmeye gerek var mı?
Dünya baş döndürücü bir hızla değişiyor. Yapay zekânın sınıflara, yavrularımızın tabletlerine, ceplerine girdiği, bilginin her saniye güncellendiği bir çağda, toplumu geleceğe taşıyacak olan yegâne güç, o toplumu eğitmekle mükellef olan “öğretmen”dir.
Hal böyle olunca, öğretmen yetiştirme sisteminin ıslahı memleketin en mühim meselesi olarak karşımıza çıkıyor.
Ancak günümüzde sadece bir fakülte diploması, bu devasa sorumluluğu omuzlamak için artık yeterli değil. Eğitimde dünya devi olan ülkelerin ortak sırrı; öğretmeni sadece “mezun eden” değil, onu hayat boyu “eğiten ve inşa eden” dinamik modellerdir.
Ülkemizde eğitimin ıslahı için model arayışları hep gündemde oldu. Devasa eğitim ordusunun, kalabalık bir nüfusu eğitme misyonu elbette kolay altından kalkılacak bir sorumluluk değil. Fiziki koşulların yetersizliği, sürekli artan dershane ihtiyacı ve öğretmenlerin özlük hakları sorunları; hep çözülmeye çalışıldı, bütçeden eğitime ciddi meblağda kaynak ayrıldı. Okullaşmada önemli mesafe alındı. Ama on yıllardır süren sistemsel reform arayışları istenen neticeyi vermedi, kara tahtaya yazılıp silinen metotlar ve temeli “sistemsizlik” olan sistem arayışları ile bugünlere kadar geldik.
Milli Eğitim politikaları isabetle belirlenen ve zaruret olmadıkça değiştirilmeyecek şekilde hazırlanması gereken anayasa kadar önemli temel metinlerdir. Geleceğe yürüyen milletin navigasyonu, devletin beka meselesidir.
Değişen bakanla birlikte değişen politikalardan, öğrencileri şaşkına çeviren 3-5 yıl ömürlü sınav sistemlerinden bir hayır gelmediği tecrübelerle görüldü. O halde bu hayati konularda “sürdürülebilir uygulamaların” ortak akıl ve uzman görüşü ile oluşturulması gerekir.
Söylemde hep başköşeyi işgal eden köklü reform niyetleri neden bir türlü tam anlamıyla eyleme dönüştürülemiyor? Bunun birçok nedeni var. Bence bunlardan ilki, öğretmen yetiştirme sistemini ıslahta geç kalınmasıdır. İyi yetiştirilmeyen öğretmen kadrolarıyla iyi nesiller yetiştirmeyi beklemek gibi fuzuli fanteziler zaman kaydından başka bir şey değil.
Milli Eğitim Akademisini hayata geçirerek bu temel sorunu kökten çözme umudumuzu yeşerten Sayın Millî Eğitim Bakanı Prof. Dr. Yusuf Tekin’in bu büyük başarısını çok önemsiyor ve alkışlıyorum.
Öğretmenlerin mesleki gelişimini merkezileştiren bu yapı; öğretmen adaylarının branş bazlı hazırlık eğitimlerini yürütecek, görevdeki öğretmenlerin her beş yıllık periyotlarla mesleki yetkinliklerini güncelleyecek, eğitim kurumu yöneticilerinin eğitim ve gelişim süreçlerini yönetecek. Büyük bir devlete ve köklü bir bakanlığa yakışan bu hayati projey takdiri hak ediyor.
Akademi eğitimlerinin; Ankara, İstanbul ve Erzurum gibi büyük merkezlerdeki eğitim birimleri aracılığıyla uygulamalı olarak gerçekleştirilecek oluşunu, Sayın Bakan’a müteşekkir olmamızı gerektiren güzel bir başlangıç hamlesi olarak telakki ediyorum.
Anadolu’nun tarih, ilim ve kültür kapısı; vatanın kurtuluşu ve cumhuriyetin kuruluş iradesinin şekillendiği Erzurum, aynı zamanda kadim bir eğitim şehridir. Akademi buraya çok yakıştı.
Yavuz Selim Öğretmen Okulu’nda Türkiye’nin dört bucağına eğitim meşalesini taşıyan idealist öğretmenlerin ve Nene Hatun Kız Öğretmen Okulu’nda nice çağdaş “NENE HATUNLAR” yetiştiren Erzurum geleneğinin ruhu; inanıyorum ki aynı heyecanla Erzurum Millî Eğitim Akademisi’nde sürdürülecektir.
Bu genç yapının, kaliteden asla taviz vermeden ülkemizin tüm öğretmen ihtiyacını karşılayacak şekilde yaygınlaştırılmasını ve yüksek puanlarla öğrenci kabul eden ‘Öğretmen Liseleri’ ile sistemin altyapısının yeniden zenginleştirilmesini temenni ediyorum.
